விடியலையின் புனித வெளிச்சத்தில், தம்மபாதத்தின் ஞானத்தைத் தழுவி, நம் இருதயங்களையும் மனதையும் சேகரிக்கிறோம், அத்தியாயம் 15, வசனம் 200, “எதுவும் உடையாத நாம் வாழ்கிறோம், நிச்சயமாக வாழ்கிறோம். கதிரியக்க கடவுள்களைப் போல நாம் மகிழ்ச்சியை உண்பவர்களாக இருப்போம்.”

காலையின் அமைதியில், நாம் ஜெபிக்கலாம்:

ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவனே, இணைப்பற்ற வழியை நமக்கு கற்பிக்கவும்.
அமைதியைத் தவிர எதுவும் இல்லாமல் மகிழ்ச்சியாக வாழ நமக்கு வழிகாட்ட
சூரியன் உயரும் போது, நமது உணர்வும் அதிகரிக்கிறது,
வெறுமையின் தூய்மையைத் தழுவி, தாமரை போல விரிவடைகிறது.

கதிரியக்க கடவுள்கள் மகிழ்ச்சியைப் போலவே,
நம் ஆத்மாக்களை முன்னிலையின் மகிழ்ச்சியுடன் வளர்க்கட்டும்.
ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும், ஒவ்வொரு இதய துடிப்பிலும்,
இருப்பதன் எளிய மகிழ்ச்சியை நாம் காணட்டும்.

நாள் வெளிப்படும் போது, நினைவாற்றலை வளர்த்துக் கொள்வோம்,
நம் எண்ணங்களில், நம் வார்த்தைகளில், நமது செயல்களில்,
நாம் இரக்கத்தை உள்ளடக்கியிருக்கட்டும், அன்பு-கருணையை வெளிப்படுத்துவோம்,
எல்லா உயிரினங்களுக்கும், எல்லா திசைகளிலும், விதிவிலக்கு இல்லாமல்.

நம் இதயங்களின் அமைதியில், நினைவில் கொள்வோம்,
நிலையின்மையின் உண்மை, சமத்துவத்தின் சாராம்சம்.
இந்த பூமியில் நாம் லேசாக நடக்கட்டோம்,
அன்பின் மற்றும் புரிதலின் காட்சிகளை விட்டுவிடுவது.

புத்தர், தம்மம், சங்கம் ஆகியோரின் ஞானத்தில்,
நாங்கள் அடைக்கலம் காண்கிறோம், ஒளியைக் காண்கிறோம்.
தன்னை அல்லாத உண்மையை நாம் உணரட்டும்,
மேலும் வாழ்க்கையின் தாளத்துடன் இணக்கமாக வாழவும்.

இந்த ஜெபத்தை நாம் முடிக்கும்போது, இந்த மந்திரத்தை நிறைவேற்றுவோம்,
“நிச்சயமாக நாம் வாழ்கிறோம், எதுவும் இல்லாமல், மகிழ்ச்சியை உணவளிக்கிறோம்.”
அது நம் இதயங்களில் எதிரொலிக்கட்டும், நாள் முழுவதும் நமக்கு வழிகாட்டும்,
ஒவ்வொரு தருணத்திலும், ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும் நாம் நினைவாக இருக்கட்டும்.

எனவே, நாள் முழுவதும் மீண்டும் செய்யலாம்:

“மகிழ்ச்சியாக நாங்கள் வாழ்கிறோம், எதுவும் இல்லை, மகிழ்ச்சியை உணவளிக்கிறோம்.”