காலை ஒளியின் அமைதியான அமைதியில், தம்மத்தின் உண்மையையும், புத்தரின் ஞானத்தையும், சங்கத்தின் கூட்டாட்சியையும் மரியாதையுடன் வணங்குகிறேன். இந்த உடலின் பலவீனத்தை விழித்துக் கொண்டு, அதன் நிலையற்ற தன்மையை நான் அங்கீகரிக்கிறேன், ஒரு களிமண் பானை வடிவமைக்கப்பட்டு, பூமிக்கு திரும்பி நொறுக்கப்படுவது போலவே.
மாரா சோதனைகளின் அலைகளுக்கு மத்தியில், என் மனதில் நன்கு வலுப்படுத்தப்பட்ட நகரத்தின் வலிமையை நான் வளர்த்துக் கொள்ளட்டேன். என் கேடயத்தினாலும், என் பட்டயத்தைப்போல ஞானத்துடனும், அறியாமை, மாயம், ஏக்கம் ஆகியவற்றின் படைகளை வெல்லக்கட்டேன்.
எல்லையற்ற அன்பும் இரக்கமும், இந்த போர்க்களத்தில் எனக்கு வழிகாட்டும் ஒளியாக இருங்கள், விடுதலைக்கான பாதையை ஒளிரச் செய்கிறது. புயல் கடலுக்கு மத்தியில் ஒரு தீவாகவும், குழப்பங்களுக்கு நடுவில் அமைதியின் விளக்காகவும் இருக்கட்டேன்.
ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும், நான் என் புரிதலை ஆழப்படுத்தட்டேன், என் ஞானத்தை வளர்த்து, என் உறுதியை வலுப்படுத்தட்டேன். புகழ் அல்லது விமர்சனம், ஆதாயம் அல்லது இழப்பு, இன்பம் அல்லது வலி ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்படாமல் இருந்த என் மனதின் வெற்றிகளை நான் காத்திருக்கட்டேன்.
சூரியன் ஏறும்போது, எட்டு மடங்கு பாதையில் எனது அர்ப்பணிப்பும் அவ்வாறு செய்கிறது. ஒவ்வொரு தருணத்திலும் நினைவாக, அறிந்து கொள்ளும் ஞானத்துடனும், செய்யும் தைரியத்துடனும், இருப்பதற்கான இரக்கத்துடனும் வாழக்கட்டேன்.
நாள் முழுவதும், நான் எடுக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சிலும், நான் மந்திரத்தை மீண்டும் செய்யட்டேன்: “உடல்திறன் என் உடல், வலுவான என் மனம். ஞானத்துடன், நான் இணைக்கப்படாமல் இருக்கிறேன்.”
இந்த காலை பிரார்த்தனை என் நோக்கம், என் பாதை மற்றும் எனது திறன் ஆகியவற்றின் நினைவூட்டலாக செயல்பட்டும். தம்மபாதத்தின் ஞானத்தில், அடுத்த நாளில் செல்லும் வலிமையைக் கண்டுபிடிக்கட்டேன். நன்றியுடன் புத்தரையும், தம்மையும், சங்கத்தையும் வணங்குகிறேன்.
புத்தம் சரணம் கச்சாமி, தம்மம் சரணம் கச்சாமி, சங்கம் சரணம் கச்சாமி.
(என் உடல் பலவீனமானது, என் மனம் வலுவானது. ஞானத்துடன், நான் இணைக்கப்படாமல் இருக்கிறேன்.)
