இந்த புதிய காலையின் மென்மையான வெளிச்சத்தில், அறிவொளியை நோக்கிய எனது பாதையை வழிநடத்தும் புத்தர், தர்மம், சங்கம் ஆகிய மூன்று நகைகளுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

புனித தம்மபாதா 220 வசனத்தில் பகிரப்பட்ட ஆழமான ஞானம் எனக்கு நினைவூட்டுகிறது, அப்பொழுது உறவினர்கள் வருகையில் அன்பான ஒருவரை வரவேற்கிறதுபோல, எனது சொந்த நல்ல செயல்களும் என்னை அப்பாற்பட்ட உலகிற்கு வரவேற்கும்.

நன்மையைச் செய்பவனாகவும், கருணையைத் தருவனாகவும், இரக்கத்தின் விளக்கக்காரராகவும், உணர்வுமிக்க எல்லா உயிரினங்களுக்கும் நல்விருப்பாளராகவும் இருக்க நான் முயற்சிக்கட்டேன்.

சூரியன் உதயமாகும்போது, என் செயல்கள் நன்மையுடன் எழுந்திருக்கட்டும், மண் நீரில் இருந்து தாமரை பூக்குவதைப் போலவே, வாழ்க்கையின் சோதனைகளிலிருந்து என் ஞானம் பூக்கட்டும்.

நான் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மையுடனும் அன்புடனும் எதிரொலிக்கட்டும், நான் எடுக்கும் ஒவ்வொரு படியும் நல்லிணக்கத்திற்கு வழிவகுக்கட்டும், என் வாழ்க்கை தர்மத்திற்கு ஒரு சான்றாக இருக்கட்டும், என் பயணம் மற்றவர்களை நீதியின் பாதையில் ஊக்குவிக்கட்டும்.

துன்பங்களை எதிர்கொண்டு, எல்லா விஷயங்களின் நிலையற்ற தன்மையையும், மாற்றத்தை கிருபையுடன் தழுவுவதையும், எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் சமத்துவத்தைப் பேணுவதையும் நான் நினைவில் கொள்வேன்.

தகுதியைப் பெறுவதற்காகவோ அல்லது தண்டனையைத் தவிர்க்கவதற்காகவோ அல்ல, மாறாக அது விழிப்பதற்கான பாதை, அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியின் ராஜ்யத்திற்கு வழிவகுக்கும் பாதை என்பதால், மனப்பான்மையுடனும் இரக்கத்துடனும் வாழ நான் விரும்புகிறேன்.

ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும், ஒவ்வொரு இதய துடிப்பிலும், நன்மை செய்வதற்கும், ஒரு வித்தியாசத்தை ஏற்படுத்துவதற்கும், என் விதியை வடிவமைப்பதற்கும் ஒரு வாய்ப்பு இருப்பதை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.

“உறவினர்கள் வருகையில் அன்பான ஒருவரை வரவேற்கிறதைப் போலவே, என் நல்ல செயல்கள் என்னை இந்த உலகத்திலிருந்து அடுத்த உலகத்திற்கு வரவேற்கட்டும்” என்ற மந்திரத்துடன் எனது ஜெபத்தை முடிக்கிறேன்.

இந்த மந்திரம் நாள் முழுவதும் எனது திசைகாட்டியாக செயல்பட்டும், எனது எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களை நன்மை நோக்கி, கருணை நோக்கி, இரக்கத்தை நோக்கி வழிகாட்டும்.

உறவினர்கள் வருகையில் அன்பான ஒருவரை வரவேற்கிறதைப் போலவே, என் நல்ல செயல்கள் என்னை இந்த உலகத்திலிருந்து அடுத்த உலகத்திற்கு வரவேற்கட்டும்.

ஆமென்.