ในแสงสว่างของรุ่งอรุณใหม่ ข้าพเจ้าจงต่อภูมิปัญญาของคนที่รู้จัก
ด้วยความเคารพต่อพระธรรมปฎา บทที่เจ็ด ข้อ เก้าสิบสี่
ข้าพยายามที่จะทำให้ประสาทสัมผัสของข้าพเจ้า เหมือนรถม้าที่มีทักษะเข้มข้นม้าของเขา
เพื่อทำลายความภาคภูมิใจของข้าพเจ้าและทำความสะอาดจิตวิญญาณของฉันจากโรคแห่งความไม่รู้
ข้าพเจ้าหลบภัยในพระพุทธศาสนา ธรรม และสงขา
ขอให้ภูมิปัญญาของพวกเขาเป็นแนวทางของข้าพเจ้า ขณะที่ฉันเดินผ่านการเดินทางแห่งชีวิต
เช่นเดียวกับที่พระเจ้าทรงรักคนฉลาด ซึ่งประสาทสัมผัสถูกยับยั้ง
ขอให้ข้าพยายามปลูกฝังปัญญา และเป็นที่รักของจักรวาล
ช่วยข้าพเจ้าให้แยกแยะสิ่งที่ไม่ถาวรจากนิรันดร์
เพื่อปลดปล่อยความผูกพันของฉัน และยอมรับความเงียบสงบของการแยกตัว
ขอให้ข้าพเจ้าได้ยินเสียงกระซิบของความจริง ในความเงียบของหัวใจของข้าพเจ้า
ขอให้การกระทำของฉันสะท้อนความเห็นอกเห็นใจ คำพูดของฉันสะท้อนความเมตตา ความคิดของฉันทำให้เกิดความรัก
ขอให้ข้าพเจ้าได้รับการปลดปล่อยจากจงแห่งความหลงผิด
ขอให้ข้าพเจ้าถูกปลดปล่อยจากห่วงโซ่แห่งความทุกข์ทรมาน
ในความเงียบของหัวใจของฉัน ในความลึกของจิตวิญญาณของฉัน
ขอให้ข้าพเจ้าพบสันติภาพที่ข้ามทุกความทุกข์ยากของโลก
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นมาขับไล่ความมืดออกไป
ขอให้ข้าพเจ้าขึ้นเหนือความไม่รู้ของข้าพเจ้า และส่องสว่างโลกด้วยปัญญา
ตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นไปจนถึงสิ้นสุดวัน
ขอให้หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความเมตตาที่รักจิตใจของฉันด้วยความเงียบสงบจิตวิญญาณของฉันด้วยความสุข
ทุกครั้งที่ฉันลมหายใจให้ฉันจำ:
“ยึดประสาทสัมผัสของคุณ ทำลายความภาคภูมิใจของคุณ ปราศจากโรคมะเร็ง”
นี่จะเป็นมนต์ของฉัน แสงชี้แนะของฉัน
เพื่ออ่านในตอนเช้าเที่ยงและกลางคืน
