காலை ஒளியின் அமைதியான அமைதியில், தாழ்மையான நன்றியுடன் என் தலையை வணங்குகிறேன்.

அத்தியாயம் 3, வசனம் 43 இன் ஞானத்தைத் தழுவி, தம்மபாதத்தின் போதனைகளை நான் உள்ளடக்கியிருக்கட்டேன்.

தாயோ, தந்தையோ அல்லது வேறு எந்த உறவினரும் ஒருவரின் சொந்த நன்கு இயக்கப்பட்ட மனதை விட பெரிய நன்மையை செய்ய முடியாது.

எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் நான் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய நன்மை இது என்பதை புரிந்துகொண்டு, நன்மை மற்றும் இரக்கத்தின் செயல்களை நோக்கி என் மனதை வழிநடத்த நான் கற்றுக்கொள்ளட்டேன்.

என் மனம் எனக்கு வழிகாட்டியாக இருக்கட்டும், நீதியின் பாதையில், அறிவொளி மற்றும் உள் அமைதி நோக்கி என்னை வழிநடத்தும்.

இந்த ஞானத்தின் மூலம், இரக்கம், புரிதல் மற்றும் அன்பை பிரதிபலிக்கும் வகையில் எனது எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களை வடிவமைக்க நான் முயற்சிக்கட்டேன்.

என் மனம் என் சொந்த மிகப்பெரிய கூட்டாளி, எல்லையற்ற திறன் மற்றும் வலிமை கொண்ட ஒரு பாத்திரம் என்பதை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.

எனக்காக மட்டுமல்ல, உணர்வுள்ள அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் ஞானம், இரக்கம் மற்றும் அன்பை வளர்த்துக் கொள்ள இந்த வலிமையைப் பயன்படுத்துவேன்.

நான் எடுக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சிலும், நான் அதிக நினைவாகவும், இரக்கமடைவாகவும், அதிக புரிதலுடனும் ஆகுவேன்.

நான் அன்றைய பயணத்தைத் தொடங்கும்போது, எனது நன்கு இயக்கப்பட்ட மனதின் சக்தியையும், அது என் வாழ்க்கையிலும் என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையிலும் கொண்டு வரக்கூடிய நன்மையையும் நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.

சூரியன் மறைந்தவுடன், தம்மபாதத்தின் ஞானத்தால் வழிநடத்தப்பட்ட எனது செயல்களையும் அன்றைய எண்ணங்களையும் நான் சிந்திக்கட்டேன்.

என் மனதை பெரிய நன்மையை நோக்கி வழிநடத்தும் சக்தியைக் கொண்டிருக்கிறேன் என்ற அறிவில் நான் அமைதியைக் காணட்டேன்.

அமைதியான பிரார்த்தனையில், எனது பாதையில் எனக்கு வழிகாட்டுமாறு புத்தர், தம்மா மற்றும் சங்கம் ஆகியோரின் ஆசீர்வாதங்களை நான் கோருகிறேன்.

அன்றைய நாளுக்கான எனது மந்திரம்: “என் மனம் எனது மிகப்பெரிய வழிகாட்டி, நீதி மற்றும் உள் அமைதியின் பாதையை நோக்கி என்னை வழிநடத்துகிறது.”

அது அவ்வாறு இருக்கட்டும்.