காலையின் தாழ்மையான அமைதியில், கதிரியக்க சூரியனுக்கும், உலகின் மென்மையான அழைப்பிற்கும், தம்மபாத ஞானத்திற்கும் எழுந்திருக்கிறோம். அமைதியுடன் சுவாசிக்கிறோம், இரக்கத்தையும் புரிதலையும் நம் இதயங்களில் அழைக்கிறோம், அத்தியாயம் 15, வசனம் 197 இல் இருந்து வரும் வசனத்தை எதிரொலிக்கிறோம்:

“நிச்சயமாக நாங்கள் வாழ்கிறோம், விரோதிகளுக்கு மத்தியில் நட்பாக வாழ்கிறோம். விரோதமான மனிதர்களிடையே நாம் வெறுப்பிலிருந்து விடுபட்டு வாழ்கிறோம்.”

இந்த புதிய நாளில் நாம் செல்லும்போது, புத்தரின் போதனைகளின் வெளிச்சத்தில் குளிப்போம், ஒற்றுமையில் வலிமையையும், பன்முகத்தன்மையில் கருணையையும், துன்பங்களுக்கு மத்தியில் அன்பையும் கண்டுபிடிப்போம். தாமரை மலர் சேண் நீருக்கு மேலே உயர்ந்ததைப் போலவே, நம் இதயங்களுக்குள் அமைதியான இடத்தை வளர்த்து, விரோதத்தையும் வெறுப்பையும் விட உயர்ந்திருக்கிறோம்.

கோபத்தின் புயல்களால் நம்மை சுழற்றவோ அல்லது அக்கிரமத்தின் அலைகளால் துடைக்கவோ கூடாது. அதற்கு பதிலாக, கருணை மற்றும் புரிதலின் விதைகளை வளர்த்து, நினைவாற்றலின் திடமான தரையில் உறுதியாக நிற்போம். நிச்சயமற்ற இவ்வுலகத்தில், நட்பின் கையை விரோதத்தின் முஷ்டியில் இறுக்குவதை விட நல்லது அல்லவா?

நமது எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்கள் புத்தரின் ஞானத்தை பிரதிபலிக்கட்டும், ஏமாற்றம் இருக்கும் இடத்தில் நல்லிணக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ளட்டும், விரக்தியைக் கொண்டிருக்கும் இடத்தில் நம்பிக்கையை வழங்கவும், வெறுப்பு இருக்கும் இடத்தில் அன்பைப் பரப்பவும் இருக்கட்டும். அவ்வாறு செய்யும்போது, புத்தரின் போதனைகளை நாம் உண்மையிலேயே வாழ்கிறோம், தம்மபாடாவின் சாரத்தை உள்ளடக்கியிருக்கிறோம்.

நாம் முன்னேறும் போது, இந்த ஜெபத்தை நம் நாளின் மூலைகளிலும், நம் மனதின் ஆழத்திலும், நம் இதயங்களின் விசாலத்திலும் கொண்டு செல்வோம்.

நாள் முழுவதும் மெதுவாக கிசுகிசுக்க வேண்டிய இந்த எளிய மந்திரத்துடன் இந்த ஜெபத்தை முடிக்கவும்:

“விரோதத்தின் மத்தியில், நான் காதலில் வசிக்கிறேன். வெறுப்பின் மத்தியில், நான் அமைதியுடன் வசிக்கிறேன்.”

எல்லா உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியாக இருப்ப எல்லா உயிரினங்களும் பாதுகாப்பாக இருக்கட்டும். எல்லா உயிரினங்களும் துன்பத்திலிருந்து விடுபடும்.

சாது! சாது! சாது!