เมื่อรุ่งอรุณหยุดลง ฉันตื่นขึ้น
โดยคำนึงถึงคำสอนของธรรม
จากธรรมปฎา อันศักดิ์สิทธิ์
บทที่เก้า ข้อ หนึ่งถึงสิบเจ็ด
ข้าพเจ้ายอมรับการกระทำเมื่อวานนี้
ทำความเข้าใจเมล็ดของพระคัมภีร์ที่หว่าน
แม้ว่าข้าพเจ้าจะหลงทางไปตามเส้นทางแห่งความไร้ประโยชน์
ด้วยปัญญาฉันสาบานว่าจะไม่ทำความผิดของฉันซ้ำ
ในความเงียบสงบของเช้านี้
ฉันไตร่ตรองถึงพระวจนะของพระพุทธเจ้า
“หากคนใดกระทำความชั่วร้ายอย่าให้เขาทำซ้ำแล้วซ้ำ
อย่าให้เขาพึงพอใจในนั้น เพราะการสะสมของความชั่วร้ายนั้นเจ็บปวด”
ฉันเข้าใจว่าความสุขในความชั่วร้ายเป็นเพียงภาพลวงตา
ความมหัศจรรย์ที่นำไปสู่ความทุกข์และความเจ็บปวด
ดังนั้นฉันจึงมุ่งมั่นในเส้นทางของการกระทำที่ถูกต้อง
เพื่อการเพาะปลูกความมีประโยชน์ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ขอให้ข้าพเจ้าเดินเบา ๆ บนเส้นทางแห่งความชอบธรรม
นำโดยความเห็นอกเห็นใจและความเมตตา
ขอให้ฉันได้รวบรวมคุณธรรมของพระพุทธเจ้า
ในความคิดในคำพูดและการกระทำ
ข้าพเจ้าแสวงหาลี้ภัยในพระพุทธเจ้า พระธรรม และสังขา
ขอให้ภูมิปัญญาของพวกเขาส่องทางของข้าพเจ้า
ในขณะที่ข้าพยายามที่จะเปลี่ยนนิสัยอันตรายของฉัน
เข้าสู่การกระทำแห่งความรัก ความเห็นอกเห็นใจ และความเข้าใจ
เมื่อข้าพเจ้าออกไปในวันนั้น
ขอให้ฉันจำคำอธิษฐานทางพุทธนี้
ทำซ้ำมนต์ของฉันด้วยสติ:
“ขอให้ฉันละเว้นจากอันตรายขอให้ฉันปลูกฝังความรัก”
“ขอให้ฉันละเว้นจากอันตรายขอให้ฉันปลูกฝังความรัก”
ขอให้นี่เป็นแสงชี้แนะของฉัน วลีซ้ำ ๆ ของฉัน
ผ่านการทดลองและความชัยชนะในวันนั้น
“ขอให้ฉันละเว้นจากอันตรายขอให้ฉันปลูกฝังความรัก”
