ในแสงที่อ่อนโยนของรุ่งอรุณฉันนั่งอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนในความเงียบ
โอบกอดภูมิปัญญาของพระพุทธเจ้าผู้ทรงตรัสรู้
ขณะที่ฉันสูดดมหายใจของชีวิตและหายใจลมแห่งความไม่ถาวร
ข้าพเจ้าเรียกร้องคำสอนของธรรมภาดาให้เป็นแนวทางในวันของฉัน

ในอาณาจักรของหัวใจของฉัน ฉันยอมรับความโกรธที่เพิ่มขึ้น
เหมือนรถรบที่ไม่มีการควบคุม มันคุกคามว่าจะทำให้ฉันหลงทาง
แต่ด้วยภูมิปัญญาของพระพุทธเจ้า พระธรรม และสังขา
ฉันสาบานว่าจะใช้พลังงานนี้เพื่อขับเคลื่อนด้วยความเห็นอกเห็นใจและความตระมัดระวัง

เช่นเดียวกับผู้ขับขี่รถที่แท้จริงควบคุมรถม้วนรถ
ด้วยเช่นกัน ฉันจะควบคุมความโกรธนี้ ภาพลวงตาที่ทำให้ตาบอดนี้ด้วย
เพราะข้าพเจ้าไม่ใช่แค่ผู้ถือกำแพงเท่านั้น แต่เป็นคนนำทางที่รอบคอบ
ข้าพเจ้าขับรถไปตามเส้นทางแห่งสันติภาพ โดยได้รับคำแนะนำจากแสงของคำสอนของพระพุทธเจ้า

เมื่อเผชิญกับความทุกข์ยากฉันจำได้ไหม
ความโกรธไม่ใช่ศัตรูของฉัน แต่เป็นสัญญาณที่ต้องรับฟัง
การเรียกร้องให้ฝึกความอดทน ความเข้าใจ และความรัก
เป็นการเตือนให้ปล่อยให้อภัยและรักษา

ทุกครั้งที่ฉันลมหายใจ ขอให้ฉันปลูกฝังความเมตตาที่รัก
ทุกขั้นตอนที่ฉันทำ ขอให้ฉันก้าวไปตามเส้นทางแห่งจิตสำนึก
ในฐานะผู้ขับขี่รถในชีวิตของฉัน ฉันเลือกเส้นทางแห่งปัญญา
เพราะเพื่อตรวจสอบความโกรธของฉัน ฉันกอดพระพุทธในตัวฉัน

ในความเงียบของเช้านี้ฉันทำคำสาบานนี้
เพื่อใช้ชีวิตในแต่ละช่วงเวลาด้วยความตระหนักด้วยความเห็นอกเห็นอกเห็นใจด้วยปัญญา
เพื่อเป็นคนขับรถที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ผู้ถือกำแพงเท่านั้น
เพราะในความชำนาญของความโกรธ อยู่ในความเชี่ยวชาญของชีวิต

เมื่อข้าพเจ้าลุกขึ้นจากคำอธิษฐานนี้ ข้าพเจ้าถือคำเหล่านี้ไว้ในใจของฉัน
มนต์ที่จะแนะนำฉันเพื่อเตือนฉันเพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ฉัน:
“หายใจด้วยความสงบหายใจออกความรักเป็นคนขับรถที่แท้จริง”
ขอให้นี่เป็นเข็มทิศของฉันวันนี้และทุกวัน

“หายใจด้วยความสงบหายใจออกความรักเป็นคนขับรถที่แท้จริง”