ในความเงียบของเช้า ขณะที่วันนั้นยังไม่มีรูปตัว ข้าพเจ้าโค้งศีรษะอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนและนำวิญญาณของข้าพเจ้าไปสู่แนวทางของธรรม
ข้าพเจ้าเป็นภาชนะแห่งคำสอน เป็นสัญญาณแห่งปัญญา และเป็นกระจกแห่งความจริงเมื่อข้าพเจ้าประทานความรู้แก่ผู้อื่น ขอให้ข้าพยายามที่จะรวบรวมภูมิปัญญาที่ฉันแบ่งปันธรรมไม่ใช่แค่พูดเท่านั้น แต่มีชีวิตอยู่ แสดงออกในความคิด คำพูด และการกระทำแต่ละอย่าง
เช่นเดียวกับดอกบัวขึ้นอย่างบริสุทธิ์และไม่มีรอยเปื้อนจากโคลน ฉันก็จะขึ้นเหนือความไม่สมบูรณ์ของฉัน ความไม่รู้ของฉัน อัตตาของฉันเช่นกันเมื่อเผชิญกับความท้าทายฉันขอทรงจำคำสอนของพระพุทธเจ้า
ดังที่พระพุทธสอนในธรรมปฎา “เราควรทำในสิ่งที่คนสอนให้ผู้อื่นทำ ถ้าคนหนึ่งจะฝึกฝนคนอื่น เราควรควบคุมตนเองอย่างดียากที่แท้จริงคือการควบคุมตนเอง”
ขอให้ฉันจำความจริงนี้ในขณะที่ฉันเดินผ่านการทดลองในวันนี้ให้ฉันเป็นตัวอย่างของความอดทนของความเข้าใจความเห็นอกเห็นใจอย่าให้ฉันเทศนา แต่ฝึกฝนปล่อยให้การกระทำของฉันดังกว่าคำพูดของฉัน
ในการแสวงหาการควบคุมตนเอง ขอให้ฉันไม่ยอมจำนนต่อการตัดสินตนเองอย่างรุนแรงการควบคุมตนเองไม่ใช่การต่อสู้ที่ต้องชนะ แต่เป็นเส้นทางที่ต้องเดิน การเดินทางที่ต้องดำเนินการด้วยความเมตตาและความเข้าใจต่อตัวเอง
ขอให้พระพุทธเจ้า ธรรม และสงฆ์นำทางฉันขอให้ฉันพบความแข็งแกร่งที่จะเป็นเจ้านายของจิตใจของตัวเอง ที่จะใช้ชีวิตตามธรรมในทุกช่วงเวลา และจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ฉันต้องการเห็นในโลก
เพราะในความเชี่ยวชาญในตนเอง ฉันพบความสงบสุขในความสงบฉันพบการปลดปล่อยในการปลดปล่อย ฉันพบเนอร์วานา
เมื่อข้าพเจ้าลุกขึ้นจากคำอธิษฐานนี้ ข้าพเจ้าพกมนต์นี้ไปด้วยว่า “จงเป็นธรรม”ขอให้มันเป็นเข็มทิศของฉัน จุดยึดของฉัน ไฟชี้แนะของฉัน
เป็นธรรมในความคิด คำพูด และการกระทำเป็นธรรมในความเมตตา ปัญญา และควบคุมตนเองจงเป็นธรรมในตอนเช้า กลางวัน และกลางคืน
จงเป็นธรรมจงเป็นธรรมจงเป็นธรรม
