நான் காலை சூரியனுடன் எழுந்திருக்கும்போது, புத்தரின் ஞானத்தை நான் அழைக்கிறேன்.
என் இதயத்தின் அமைதியில், சத்தியத்தின் புனித குரலான தம்மபாடாவின் எதிரொலிகளைக் கேட்கிறேன்.

அத்தியாயம் 13, வசனம் 177 இன் வெளிச்சத்தில், நான் தாராளமயத்தின் பாதையை, ஞானத்தின் பாதையை தேடுகிறேன்.

“நிச்சயமாக, துன்பங்கள் பரலோகத்திற்குச் செல்வதில்லை.
நிச்சயமாக முட்டாள்கள் தாராளத்தைப் புகழ்ந்து கொள்கிறார்கள்.
ஆனால் ஞானி கொடுப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
அதனால் மட்டுமே அவன் மறுமையில் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.

சூரியனில் பூக்கும் தாமரை மலர் போல என் இதயம் திறந்திருக்கட்டும்.
என் கைகள் தாராளமாக இருக்கட்டும், எதிர்பார்ப்பின்றி பரிசுகளை வழங்குகிறார்கள்.
கொடுப்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சியைப் புரிந்துகொண்டு என் மனம் ஞானமாக இருக்கட்டும்.

புத்தரின் போதனையின் வெளிச்சத்தில், துன்பத்தின் முட்டாள்தனத்தை நான் காண்கிறேன்.
மண் உடைகளுடன் ஒட்டிப்பது என்னை துன்பத்துடன் பிணைக்கிறது என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.
உண்மையான செல்வம் ஏராளமான உடைமைகளில் அல்ல, தாராளமான இதயத்தின் செல்வத்தில் உள்ளது என்பதை நான் அங்கீகரிக்கிறேன்.

என் செயல்கள் இந்த ஞானத்தை பிரதிபலிக்கட்டும்.
என் வார்த்தைகள் மற்றவர்களில் தாராளத்தை ஊக்குவிக்கட்டும்.
என் எண்ணங்கள் அன்பும் இரக்கமும் நிறைந்திருக்கட்டும்.

நான் புத்தரின் போதனைகளின் பாத்திரம், அவருடைய ஞானத்தின் விளக்கி.
கொடுப்பதன் மகிழ்ச்சியை உள்ளடக்கிய அருளுடன் இந்த பாதையில் நடக்கட்டேன்.
இரக்கம் மற்றும் அன்பின் உலகத்தை வளர்த்து, தாராளமயத்தின் விதைகளை நான் பரப்பட்டேன்.

என் இதயத்தின் அமைதியில், நான் இந்த ஜெபத்தை செய்கிறேன்.
புத்தரின் ஞானத்தின் வெளிச்சத்தில், நான் என் வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறேன்.

நான் என் நாளில் செல்லும்போது, எனக்கு நினைவில் இருக்கட்டும்:
“தாராளமயம் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, ஞானம் மகிழ

இது என் மந்திரம், எனது வழிகாட்டும் ஒளி.
“தாராளமயம் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, ஞானம் மகிழ
ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும், ஒவ்வொரு செயலிலும், இந்த உண்மையை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.
“தாராளமயம் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, ஞானம் மகிழ

எல்லா உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியாக இருப்ப எல்லா உயிரினங்களும் சுதந்திரமாக இருக்கட்டும்
“தாராளமயம் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, ஞானம் மகிழ