காலை ஒளியின் அமைதியான பிரகாசத்தில், புத்தர், தர்மம் மற்றும் சங்கத்தின் ஞானத்தில் என்னை நிலைநிறுத்தி, தாழ்மையுடன் முன்னிலையில் உட்கார்ந்திருக்கிறேன். நான் மூன்று நகைகளிலும் தஞ்சம் அடைகிறேன், விடியலையின் அடையாளமான விடியற்காலையில் அவர்களின் வழிகாட்டுதலில் தங்கியிருக்கிறேன்.
உள்ளங்கைகள் இணைந்து, இதயம் திறந்த நிலையில், புனிதமான தம்மபாடா என்னும் லோகவாகா: உலகம், 167 வசனம் என்னும் வசனத்தை சிந்திக்கிறேன்.
“அச்சரியமான வழியைப் பின்பற்றாதீர்கள்; விழிப்புணர்வுடன் வாழாதீர்கள்; தவறான கருத்துக்களை வைத்திருக்காதீர்கள்; உலக வாழ்வில் நீண்ட காலம் நீடிக்காதீர்கள்.”
புதிய நாளின் அமைதியான தழுத்தத்தில், இந்த ஞானத்தை ஆதரிப்பதாக சபதம் செய்கிறேன். நான் அச்சுறுத்தலின் பாதையில் செல்ல மாட்டேன், விழிப்புணர்வுக்கு சரணடைய மாட்டேன். இருப்பின் உண்மையான தன்மையை அறிந்து கொள்ளவும், உலக இணைப்புகளின் மாயையை நிராகரிக்கவும் நான் முயற்சிப்பேன்.
என் மனதை மாயத்திலிருந்து தெளிவாகவும், என் இதயம் வெறுப்பிலிருந்து விடுபடவும், இரக்கத்தால் வழிநடத்தப்படும் என் செயல்களையும் வைத்திருக்கட்டேன். ஒவ்வொரு தருணத்திலும், இந்த மனித வாழ்க்கையின் விலைமதிப்பை மகிழ்ந்து, உலக இருப்பின் நிலையற்ற தன்மையை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.
உறுதியான விடாமுயற்சியுடன், நான்கு உன்னதமான உண்மைகளையும், அனைத்து நிகழ்வுகளின் ஒன்றோடொன்று சார்ந்திருப்பதையும் புரிந்துகொண்டு, சரியான பார்வையை எட்டு மடங்கு பாதையை நினைவில் வைத்திருக்கிறேன், தர்மத்துடன் இணக்கமாக வாழ்ந்து, உணர்வுள்ள அனைத்து உயிரினங்களின் விடுதலைக்கும் பங்களிப்போம்.
எனக்குள் மற்றும் சுற்றியுள்ள புத்தரை நான் மதிக்கிறேன், வடிவம் மற்றும் வெறுமை ஆகியவற்றின் தொடர்பைப் பாராட்டுகிறேன், இருப்பின் ஒன்றோடொன்று இணைப்பதை அங்கீகரிக்கிறேன்.
நான் சூரியனோடு எழுந்திருக்கும்போது, நாள் முழுவதும் என் பயணத்தை வழிகாட்டும் விளக்கமாக இந்த ஜெபத்தை என் இதயத்தில் கொண்டு செல்கிறேன்.
நாள் முழுவதும் எதிரொலிக்க வேண்டிய ஒரு மந்திரமாக, நான் உறுதிப்படுத்துகிறேன்:
“ஞானத்தால் வழிநடத்தப்பட்டு, மாயத்திலிருந்து விடுபட்ட, நான் உலகத்துடன் இணைக்கப்படாமல், நினைவாகத்துடன் வசிக்கிறேன்.”
இந்த ஜெபம் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் அமைதி, தெளிவு மற்றும் இரக்கம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுவரட்டும். எல்லா உயிரினங்களும் துன்பத்திலிருந்து விடுபடும். எல்லா உயிரினங்களும் அறிவொளி அடையட்டும் அப்படியே இருக்கலாம்.
