ในแสงอันศักดิ์สิทธิ์ของรุ่งอรุณเราได้รวบรวมหัวใจและจิตใจของเรา ยอมรับภูมิปัญญาของพระธรรมปฎา บทที่ 15 ข้อ 200 ว่า “เรามีชีวิตอยู่จริงเรามีความสุข เราผู้ไม่มีสิ่งมีสิ้นเชิงพวกเราก็เป็นผู้ให้อาหารความสุขเหมือนเทพเจ้าที่เปล่งปลั่ง”

ในความเงียบของเช้าให้เราอธิษฐาน:

ข้าแต่ผู้มีพรรณเอ๋ย สอนเราถึงเส้นทางแห่งการไม่ยึดผูกมัด
แนะนำให้เราใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่มีอะไรนอกจากความสงบสุข
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นจิตสำนึกของเราก็เช่นกัน
คล่องตัวเหมือนบัว โอบกอดความบริสุทธิ์ของความว่างเปล่า

เช่นเดียวกับเทพเจ้าที่เปล่งประกายกินความสุข
ขอให้เราบำรุงจิตวิญญาณของเราด้วยความสุขของการปรากฏตัว
ในทุกลมหายใจในทุกการเต้นของหัวใจ
ขอให้เราพบความสุขที่เรียบง่ายของการเป็น

เมื่อวันเกิดขึ้น ให้เราปลูกฝังสติ
ในความคิดของเรา คำพูดของเรา การกระทำของเรา
ขอให้เรารู้สึกเห็นอกเห็นใจ เปล่งประกายความเมตตา
สำหรับทุกสิ่งมีชีวิตในทุกทิศทางโดยไม่มีข้อยกเว้น

ในความเงียบของหัวใจเราขอให้เราจดจำ
ความจริงของความไม่ถาวร สาระสำคัญของความสมดุล
ขอให้เราเดินเบา ๆ บนโลกนี้
ทิ้งรอยเท้าแห่งความรักและความเข้าใจ

ในภูมิปัญญาของพระพุทธเจ้า ธรรม และสภา
เราพบที่หลบภัยเราพบแสง
ขอให้เราตระหนักถึงความจริงของการไม่ใช่ตัวเอง
และใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับจังหวะของชีวิต

เมื่อเราจบคำอธิษฐานนี้ ให้เราดำเนินการตามมนต์นี้
“มีความสุขแท้จริงเรามีชีวิตอยู่ไม่มีสิ่งใดกินอาหารด้วยความสุข”
ขอให้มันสะท้อนในใจของเรา นำทางเราตลอดทั้งวัน
ในทุกช่วงเวลา ในทุกลมหายใจ ขอให้เรามีความระมัดระวัง

ดังนั้นให้เราทำซ้ำตลอดทั้งวัน:

“มีความสุขที่เรามีชีวิตอยู่ไม่มีอะไรกินความสุข”