เมื่อฉันลุกขึ้นพร้อมกับดวงอาทิตย์ยามเช้า ข้าพเจ้าเรียกร้องปัญญาของพระพุทธเจ้า
ในความเงียบของหัวใจข้าพเจ้าได้ยินเสียงสะท้อนของธรรมปดา เสียงศักดิ์สิทธิ์แห่งความจริง

ในแสงของบทที่ 13 ข้อ 177 ข้าพเจ้าแสวงหาเส้นทางแห่งความเอื้ออาทรเส้นทางแห่งปัญญา

“แท้จริงผู้คนทรยศไม่ได้อยู่ในดินแดนสวรรค์
และแท้จริงผู้โง่ก็ไม่ได้ยกย่องความเอื้ออาทรด้วย
แต่คนฉลาดก็ยินดีกับการให้
และด้วยเหตุนี้เขาจึงมีความสุขในอนาคต”

ขอให้หัวใจของฉันเปิดกว้างเหมือนดอกบัวที่บานในดวงอาทิตย์
ขอให้มือของฉันใจกว้างมอบของขวัญโดยไม่คาดหวัง
ขอให้จิตใจของฉันฉลาดเข้าใจความสุขในการให้

ในแสงของคำสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าเห็นความโง่ของความโง่ร้าย
ฉันเข้าใจว่าการยึดติดกับทรัพย์สินทางดินผูกฉันเข้ากับความทุกข์ทรมาน
ข้าพเจ้าตระหนักว่าความมั่งคั่งที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในความอุดมสมบูรณ์ของทรัพย์สิน แต่ในความอุดมสมบูรณ์ของหัวใจที่ใจกว้าง

ขอให้การกระทำของฉันสะท้อนถึงปัญญานี้
ขอให้คำพูดของฉันเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น
ขอให้ความคิดของฉันเต็มไปด้วยความรักและความเห็นอกเห็นใจ

ข้าพเจ้าเป็นภาชนะของคำสอนของพระพุทธเจ้า เป็นสัญญาณแห่งปัญญาของพระองค์
ขอให้ข้าพเจ้าเดินเส้นทางนี้ด้วยพระคุณซึ่งประกอบด้วยความสุขของการให้
ขอให้ฉันเผยแพร่เมล็ดแห่งความเอื้ออาทรปลูกฝังโลกแห่งความเห็นอกเห็นใจและความรัก

ในความเงียบของหัวใจของฉัน ฉันสวดอ้อนวอนนี้
ในแสงแห่งปัญญาของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าหาทางของฉัน

เมื่อฉันเดินผ่านวันของฉัน ฉันจำได้ไหม:
“ความเอื้ออาทรนำมาซึ่งความสุขปัญญานำมาซึ่งความสุข”

นี่คือมนต์ของฉัน แสงชี้แนะของฉัน
“ความเอื้ออาทรนำมาซึ่งความสุขปัญญานำมาซึ่งความสุข”
ในทุกลมหายใจในทุกการกระทำขอให้ฉันจำความจริงนี้
“ความเอื้ออาทรนำมาซึ่งความสุขปัญญานำมาซึ่งความสุข”

ขอให้สิ่งมีชีวิตทุกคนมีความสุขขอให้สิ่งมีชีวิตทุกคนเป็นอิสระ
“ความเอื้ออาทรนำมาซึ่งความสุขปัญญานำมาซึ่งความสุข”