விடியலையின் அமைதியான நேரத்தில், நான் பிரபஞ்சத்தின் முன்னிலையில் நிற்கிறேன், என் இதயம் திறந்திருக்கிறது, என் மனம் தெளிவாக இருக்கிறது.

புத்தரின் போதனைகளை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு, தம்மபாடா 13 அத்தியாயம் 172 வசனத்தைப் பற்றி நான் சிந்திக்கிறேன்: “கவனிக்காதவன் இனி கவனிக்காதவர், மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரனைப் போல இந்த உலகத்தை ஒளிரச் செய்கிறார்.”

இந்த தருணத்தின் அமைதியில், எனது கடந்த கால விழிப்புணர்வை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அறியாமையால், சுயநல ஆசைகளால், தவறான கோபத்தால் என் மனம் மேகமடைந்த நேரங்களை நான் அங்கீகரிக்கிறேன். இந்த தெளிவான தருணத்தில், நான் இனி கவனிக்காமல் இருக்க தேர்வு செய்கிறேன்.

புத்தரின் ஞானம் எனக்கு சரியான புரிதலுக்கு வழிகாட்டட்டும். புத்தரின் இரக்கம் என்னை சரியான செயலுக்கு ஊக்குவிக்கட்டும். புத்தரின் அமைதி என்னை சரியான நினைவாற்றலுக்கு வழிவகுக்கட்டும்.

சந்திரன் பிரகாசமாக பிரகாசிக்கும்போது, மேகங்களிலிருந்து விடுபடும், என் எண்ணங்கள், வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்கள் இந்த உலகத்தை ஒளிரச் செய்யட்டும். என் வாழ்க்கை சம்சாரத்தின் பரந்த விரிவாகத்தில் அமைதியின், அன்பின், ஞானத்தின் விளக்கமாக இருக்கட்டும்.

புத்தர், தர்மர், சங்கம் ஆகியோரின் ஆவினையில், நினைவாற்றலை வளர்க்கவும், இரக்கத்தை வளர்க்கவும், ஞானத்தைத் தேடுவதற்கும் சத்தியம் செய்கிறேன்.

வாழ்க்கையின் புயல்களில் இழந்தவர்களுக்கு நான் ஒரு அடைக்கலமாக இருக்கட்டும். துன்பத்தின் நெருப்பில் மூழ்கப்பட்டவர்களுக்கு நான் ஒரு ஆறுதலாக இருக்கட்டேன். அறியாமையின் இருளில் மூடப்பட்டவர்களுக்கு நான் நம்பிக்கையின் விளக்கமாக இருக்கட்டும்.

புத்தரின் அடிச்சுவடைகளில், நான் நடக்கிறேன். தர்மத்தின் வெளிச்சத்தில், நான் பார்க்கிறேன். சங்கத்தின் அன்பில் நான் வளர்கிறேன்.

நான் நாளில் முன்னேறும் போது, இந்த ஜெபத்தை என் இதயத்தில் கொண்டு செல்லட்டேன், அது என் செயல்களை வழிநடத்தட்டும், அது என் வார்த்தைகளை வடிவமைக்கட்டும், என் எண்ணங்களை வண்ணமயமாக்கட்டும்.

முடிவு மந்திரம்: “ஒளிரும், நான் ஒளிரச் செய்கிறேன். மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட நான் சந்திரனைப் போல பிரகாசமாக பிரகாசிக்கிறேன்.”

இந்த மந்திரம் எனக்கு நினைவூட்டும், இரக்கமுள்ளவனாக இருக்க வேண்டும், ஞானமாக இருக்க வேண்டும் - மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட இந்த உலகத்தை சந்திரனாக ஒளிரச் செய்ய நினைவூட்டும்.

நமோ புத்தாயா.