ในแสงอันอ่อนโยนของเช้าใหม่นี้ ข้าพเจ้าจงน้อมต่อพระอัญมณีสามแห่งพระพุทธธรรมและสังขา โดยแสวงหาแนวทาง ปัญญา และความแข็งแกร่ง
ขอให้ฉันพบความกล้าที่จะละทิ้งไฟแห่งความโกรธ ปล่อยให้น้ำเย็นแห่งความอดทนและความเข้าใจบรรเทาหินอันร้อนของหัวใจของฉันเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นยามเช้า ขอให้เงาแห่งความภาคภูมิใจลดลง ทิ้งเพียงแสงที่ชัดเจนของความอ่อนน้อมถ่อมตนและความกตัญญู
ขณะที่ฉันหายใจเข้ามา ข้าพเจ้ายอมรับที่ผูกข้าพเจ้า ขณะที่ฉันหายใจออก ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะเอาชนะพวกเขาเมื่อรู้ว่าทุกสิ่งนั้นไม่ถาวร ขอให้ฉันคลายการเข้าใจธรรมชาติชั่วคราวของจิตใจและร่างกายในการดำรงอยู่ชั่วคราวของพวกเขา ขอให้ฉันค้นพบความจริงที่ลึกซึ้งของการแยกตัว
เช่นเดียวกับดอกบัวบานไม่เปื้อนในน้ำโคลน ขอให้ข้าพเจ้าล่องทะเลแห่งความทุกข์โดยไม่ถูกเปื้อนจากมันเพราะในใจของความไม่ยึดเกาะและหลีกเลี่ยง ความทุกข์ทรมานก็ไม่พบจุดมุม
ในแต่ละขั้นตอน ในแต่ละลมหายใจ ในแต่ละหัวใจในหัวใจเต้นแต่ละครั้ง ขอให้ข้าพเจ้าปลูกฝังภูมิปัญญาของธรรมภาดา โดยรวบรวมคำสอนของมันในความคิด คำพูด และการกระทำให้ภูมิปัญญาของพระพุทธเจ้าชี้นำข้าไปในเส้นทางนี้ เส้นทางที่นำไปสู่การยุติความทุกข์ทรมานและการตระหนักถึงนิพวานา
ขณะที่ฉันเริ่มเดินทางในวันนี้ ฉันพกมนต์ง่ายๆนี้ไปด้วย: “ในความสงบสุขฉันปล่อยไปในภูมิปัญญา ฉันยังคงอยู่ห่างกัน”ขอให้นี่เป็นเข็มทิศที่นำเท้าของฉัน บีคอนที่ส่องสว่างเส้นทางของฉัน และทำนองที่กลมกลืนกับวันของฉัน
ในความสงบฉันปล่อยไปในภูมิปัญญา ฉันยังคงแยกตัวอยู่
ในความสงบฉันปล่อยไปในภูมิปัญญา ฉันยังคงแยกตัวอยู่
ในความสงบฉันปล่อยไปในภูมิปัญญา ฉันยังคงแยกตัวอยู่
อาจจะเป็นเช่นนั้น
