இந்த புதிய காலையின் மென்மையான வெளிச்சத்தில், வழிகாட்டுதல், ஞானம் மற்றும் வலிமை ஆகியவற்றைத் தேடி, புத்தர், தர்மம் மற்றும் சங்கம் ஆகிய மூன்று நகைகளுக்கு வணங்குகிறேன்.
பொறுமை மற்றும் புரிதலின் குளிர்ந்த நீரை என் இதயத்தின் சூடான கற்களை அமைதிப்படுத்த அனுமதிக்கும், கோபத்தின் நெருப்பை விட்டுவிடுவதற்கான தைரியத்தை நான் கண்டுபிடிக்கட்டேன். காலை சூரியன் உயரும் போது, பெருமையின் நிழல்கள் பின்வாங்கட்டும், தாழ்மை மற்றும் நன்றியின் தெளிவான ஒளியை மட்டுமே விட்டுவிடும்.
நான் சுவாசிக்கும்போது, என்னைப் பிணைக்கும் கண்ணிகளை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; நான் சுவாசிக்கும்போது, அவற்றைக் கடக்க விரும்புகிறேன். எல்லா விஷயங்களும் நிரந்தரமானவை என்பதை அறிந்துகொண்டு, மனம் மற்றும் உடலின் நிலையற்ற தன்மை குறித்த எனது புரிதலைத் தளர்த்தட்டேன். அவர்களின் விரைவான இருப்பில், பிரிவின் ஆழமான உண்மையை நான் கண்டுபிடிக்கட்டேன்.
மண் நீரில் கறைமடையாமல் தாமரை பூக்குவது போலவே, அதனால் பாதிக்கப்படாமல் நான் துன்பத்தின் கடலில் செல்லலாம். ஏனென்றால், ஒட்டாமல், பிரிக்கப்படாத இதயத்தில் துன்பம் அடையாமல் இருக்கிறது.
ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும், ஒவ்வொரு இதய துடிப்பிலும், தம்மபாதத்தின் ஞானத்தை வளர்த்து, அதன் போதனைகளை சிந்தனை, வார்த்தை மற்றும் செயல் ஆகியவற்றில் உள்ளடக்கியிருக்கலாம். துன்பத்தை நிறுத்தவும் நிர்வாணத்தை உணரவும் வழிவகுக்கும் வழிவகுக்கும் இந்த பாதையில் புத்தரின் ஞானம் எனக்கு வழிகாட்டட்டும்.
நான் இந்த நாளின் பயணத்தைத் தொடங்கும்போது, இந்த எளிய மந்திரத்தை என்னுடன் எடுத்துச் செல்கிறேன்: “அமைதியுடன், நான் விட்டுவிடுகிறேன். ஞானத்தில், நான் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.” இது என் அடிச்சுவடைகளுக்கு வழிகாட்டும் திசைகாட்டியாகவும், என் பாதையை ஒளிரச் செய்யும் வழிகாட்டியாகவும், என் நாளுக்கு இணக்கமான மெல்லிசையாகவும் இருக்கட்டும்.
அமைதியாக, நான் விட்டுவிட்டேன். ஞானத்தில், நான் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.
அமைதியாக, நான் விட்டுவிட்டேன். ஞானத்தில், நான் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.
அமைதியாக, நான் விட்டுவிட்டேன். ஞானத்தில், நான் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.
அப்படியே இருக்கலாம்.
