இந்த புதிய நாளின் அமைதியான விடியலில், தம்மபாதத்தின் போதனைகளையும், அறிவுடையவர்களின் ஞானத்தையும் நோக்கி என் இதயத்தை திருப்புகிறேன்.
சூரியன் உதயமாகும்போது, என் உணர்வும் எழுந்திருக்கிறது, இது நல்லொழுக்கமான, இணைப்புகளை விட்டுவிட்டு, உலகின் விரைவான இன்பங்களுக்காக ஏங்காதவர்களின் வார்த்தைகளை பிரதிபலிக்கிறது. என்னைப் பிணைக்கும் அனைத்தையும் கைவிட நான் நினைவில் கொள்கிறேன், ஏனென்றால் பிரிவில் விடுதலை கிடைக்கிறது.
காலை பனி புல்லை முத்தமிடும்போது, மகிழ்ச்சியின் அல்லது துக்கத்தின் காற்றால் மாறாத ஞானிகளின் பாதையை நான் தழுவுகிறேன். மாறிவரும் பருவங்களுக்கு மத்தியில் உறுதியாக நிற்கும் மலையைப் போல, மகிழ்ச்சி மற்றும் துக்கத்தின் இரட்டைகளால் அசையாமல், சமநிலை நிலையை அடைந்திருக்கட்டேன்.
மண் தண்ணீரால் தொட்டப்படாமல் தாமரை பூக்கும் போது, நான் உலகில் வாழ முயற்சி செய்கிறேன், ஆனால் அதனால் கறைபடாமல் இருக்கிறேன். இந்த வாழ்க்கை பயணத்தில் ஞானத்தின் ஒளி எனக்கு வழிகாட்டட்டும், மாயையின் முக்கையைத் தாண்டி பார்க்க எனக்கு உதவட்டும்.
விடியலையின் அமைதியில், எனக்குள் உள்ள புத்தரையும், எனக்கு வழிகாட்டும் தர்மத்தையும், என்னை ஆதரிக்கும் சங்கத்தையும் நான் மதிக்கிறேன். மனத்துடன், இரக்கத்துடனும் புரிதலுடனும், பூமியின் மீது மெதுவாக நடப்பதற்கும் நான் சபதம் செய்கிறேன்.
புத்தரின் போதனைகளின் ஆவினையில், “வாயில், வாயில், பரகாட், பரசாம்கேட், போதி ஸ்வஹா” என்ற மந்திரத்துடன் இந்த ஜெபத்தை முடிக்கிறேன் - போய்விட்டது, போய்விட்டது, அப்பாற்பட்டது, முற்றிலும் அப்பாற்பட்டது, அறிவொளி ஆலயம்!
ஞானம், இரக்கம் மற்றும் அறிவொளி ஆகியவற்றின் பாதையில் எனது அர்ப்பணிப்பின் நினைவூட்டலாக நாள் முழுவதும் இதை நான் நினைவில் கொள்ளட்டேன். எல்லா உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும், எல்லா ஜீவனங்களும்
