ในความเงียบสงบของแสงยามเช้า ข้าพเจ้านั่งอยู่ต่อหน้าด้วยความอ่อนน้อมถ่อมถ่อมตนในภูมิปัญญาของพระพุทธเจ้า พระธรรม และสังขาข้าพเจ้าหลบภัยในอัญมณีทั้งสามนั้น และยังคงอยู่ในแนวทางของพวกเขาในขณะที่รุ่งอรุ่งตก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการตื่นตัว

เมื่อฝ่ามือเข้าด้วยกันและหัวใจเปิด ข้าพเจ้าได้ไตร่ตรองข้อที่มาจากธรรมปฎา อันศักดิ์สิทธิ์ “โลคาวากา: โลก” ข้อ 167

“อย่าปฏิบัติตามวิถีที่หยาบคาย อย่าใช้ชีวิตด้วยความประมาท อย่าถือมุมมองที่ผิดหวัง อย่าดำรงอยู่เป็นเวลานานในการดำรงอยู่ของโลก”

ในโอบกอดเงียบของวันใหม่ข้าพเจ้าสาบานว่าจะยึดมั่นในภูมิปัญญานี้ข้าพเจ้าจะไม่ก้าวไปตามเส้นทางของคนหยาบคาย ฉันจะไม่ยอมจำนนต่อความไม่ใส่ใจฉันจะพยายามที่จะแยกแยะธรรมชาติที่แท้จริงของการดำรงอยู่และปฏิเสธภาพลวงตาของความผูกพันทางโลก

ขอให้ฉันทำให้จิตใจของฉันไม่หลงผิดหัวใจของฉันปราศจากความเกลียดชังและการกระทำของฉันนำโดยความเห็นอกเห็นใจในทุกช่วงเวลา ขอให้ข้าพเจ้าจำถึงความไม่ถาวรของการดำรงอยู่ของโลก โดยให้ความสำคัญกับความมีค่าของชีวิตมนุษย์นี้

ด้วยความขยันหมั่นเพียร ขอให้ข้าพเจ้าปลูกฝังมุมมองที่ถูกต้อง ทำความเข้าใจความจริงชั้นสูงสี่ประการ และการพึ่งพาซึ่งกันและกันของปรากฏการณ์ทั้งหมดขอให้ข้าพเจ้ายังคงคำนึงถึงเส้นทางแปดเท่า โดยอาศัยอยู่ในความกลมกลืนกับธรรมและมีส่วนช่วยในการปลดปล่อยสิ่งมีชีวิตที่มีอารมณ์ทั้งหมด

ข้าพเจ้าให้เกียรติพระพุทธเจ้าภายในตัวฉันและรอบข้าง โดยชื่นชมความสัมพันธ์ของรูปร่างและความว่างเปล่า และตระหนักถึงความเชื่อมโยงระหว่างกันของการดำรงอยู่

ขณะที่ฉันลุกขึ้นพร้อมกับดวงอาทิตย์ ฉันถือคำอธิษฐานนี้ไว้ในใจของฉัน เพื่อเป็นสัญญาณชี้นำการเดินทางของฉันตลอดทั้งวัน

และในฐานะมนต์ที่จะสะท้อนตลอดทั้งวัน ฉันยืนยัน:

“ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในสติสัมปชัญญะ โดยปราศจากปัญญา ปราศจากความหลงผิด ไม่ยึดติดกับโลกเลย”

ขอให้คำอธิษฐานนี้นำความสงบสุข ความชัดเจน และความเห็นอกเห็นใจแก่ทุกสิ่งมีชีวิตขอให้สิ่งมีชีวิตทุกคนปราศจากความทุกข์ทรมานขอให้สิ่งมีชีวิตทุกคนได้รับการตรัสรู้เป็นเช่นนั้น