இந்த புதிய விடியலையின் மென்மையான வெளிச்சத்தில், தம்மபாதத்தின் ஞானத்தில் அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைதியில் நாம் ஒன்றிணைகிறோம், அத்தியாயம் 12, வசனம் 164.
நாம் ஓதுவோம்:
“மூங்கிலைப் போலவே, நாம் சுய அழிவின் பலன்களை உருவாக்காமட்டும்,
விரிவான பார்வைகளிலிருந்து, நாம் விடுதலைப் பெறுவோம்,
உன்னதமான மற்றும் நீதிமானவர்களின் போதனைகளில், நாம் அடைக்கலம் கிடைக்கட்டும்.
வழிகாட்டுதலையும் ஞானத்தையும் நாம் தேடுகிறோம், வெறுக்கப்படாமல்.
அறியாமையை எதிர்கொண்டு, பொறுமை நம்முடைய தோழராக இருக்கட்டும்,
ஆணவத்தின் பிடியில், தாழ்மை நமக்கு காவலாக இருக்கட்டும்,
நமது செயல்களிலும், வார்த்தைகளிலும், எண்ணங்களிலும், இரக்கம் நமக்கு வழிகாட்டக்கூடும்,
பரிபூரணமானவர்களின் போதனைகளில், நாம் ஆறுதலைக் காணலாம்.
விடுதலைக்கு வழிவகுக்கும் அறிவை நாம் புறக்கணிக்காதீர்கள்.
மூங்கில் விழுவதற்கு மட்டும் கனம் தரும்,
அறியாமையின் தீக்களால் மூழ்கப்பட்ட அது அதன் சுய அழிவை சந்திக்கிறது,
நாம் கற்றுக்கொண்டு வளரட்டும், மூங்கிலைப் போல விழாமல் இருக்கட்டும்.
புத்தரின் போதனைகளில், நம்முடைய பாதையைக் கண்டுபிடிக்கட்டும்,
தர்மத்தின் ஞானத்தில், நம்முடைய உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கட்டும்,
சங்கத்தின் கூட்டாட்சியில், நம்முடைய வலிமையைக் கண்டுபிடிக்கட்டும்,
ஞானத்தின் வெளிச்சத்தில், நம்முடைய அறியாமை அகற்றப்படட்டும்.
புரிந்துகொள்ளும் இதயத்தை நாம் வளர்த்துக் கொள்ளட்டும்,
அன்பின் மனம், தீங்கு விளைவிக்காத வாழ்க்கை,
பரிபூரணமானவர்களின் ஞானத்தில், நம்முடைய விடுதலையைக் கண்டுபிடிக்கட்டும்.
உன்னதமான மற்றும் நீதிமானவர்களின் போதனைகளில், நாம் அமைதியைக் காணலாம்.”
இப்பொழுது நம் இதயங்களிலும் மனதிலும் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டிய நாளைக்கான நம்முடைய மந்திரத்தைக் கொண்டு முடித்துக்கொள்வோம்.
“மூங்கிலைப் போல விழாமல், நான் கற்றுக்கொண்டு வளரட்டும்.”
இந்த மந்திரம் பரிபூரணமானவர்களின் ஞானத்தை நமக்கு நினைவூட்டும் மற்றும் நாள் முழுவதும் நமது பயணத்தில் நமக்கு வழிகாட்டும். எல்லா உயிரினங்களின் நலனுக்காக நாம் நினைவாற்றல், இரக்கம் மற்றும் புரிதல் ஆகியவற்றுடன் வாழக்கட்டோம்.
